Elke druppel die van de dakpan valt, doet me denken

Aan iedere seconde die ik verlies

Ik vrees voor wanneer de klok niet meer tikt en

Ik niet op de goede weg beland

Soms voel ik me meegesleept in een donker doolhof

In een labyrint waarbij de rode draad er niet meer is.

Meegesleept naar een plek, een plek waar

Massa’s vol mensen je bekijken met roodgloeiende ogen

Ogen die een oordeel geven over alles wat je doet

Maar soms fluistert ze in mijn oor, en zegt ze dat

Ik me geen zorgen hoef te maken.

Want als ik goed door de donkere gangen kijk, 

Zie ik een vangnet en een stoel.

Eentje om op te staan, boven de hoge muren en

De ander voor wanneer ik mijn balans verlies.

Dan realiseer ik me dat de hoge muren helemaal niet zo hoog zijn,

Dat ik de rode draad ben

En dat de druppels van de dakpannen helemaal geen herinneringen zijn,

Maar de rust die ik verdien.